“Mutluluk insanın sevdiği kişiye yakın olmasıdır yalnızca”

Masumiyet Muzesi’ni Bukres’ten NY’a ucarken okumaya baslayip, ucakta yariladim. Yol azicik daha uzun olsaydi da bitirebilseydim keske. Cunku ucaktan indigim an yeniden baslayan kosturmaca, is, eve yorgun gelmelerin ardindan kitap okurken uyuyakalmalarla hemen bitiremedim…hos, bir noktadan sonra bitirmek istemez hale gelmistim. Kemal’in takintili, cogunlukla iyimser, ama kesinlikle uzun soluklu, yorulmak bilmeyen a$ki gibi sursun gitsin istedim.

Vuruldum detaylara tek kelimeyle. en basit mimiklerin, kokunun, sigara icisin, ve ilginc ama cok Turk kulturune has olan kolonyanin bile boylesine guzel anlatildigini gormedim hicbir Orhan Pamuk kitabinda.  Ayrica rakiyi anason kokusundan dolayi sevememis gitmis bendenize bile “ulen neymis bu raki her derde deva, yuvarlasam mi ben de 2 kadeh su ezikligim gider bahaneyle” dedirttigine gore raki severlere kac 70lik bitirtmistir kimbilir.Kendimden gecmis okurken, birtaraftan da okudugum, bazen donup tekrar tekrar okudugum her cumle icin yazarin kac kere odasinda kalkip dolandigini, sigara ictigini, silip degistirdigini, tikandigini, sIkIldigini dusunmeden edemedim.

bir kitabi boyle yasayip yazarken insan icine karisamaz, siradan seylerden zevk alamaz dedim.

daha anlatasim var…unutmadan yazayim istedim bu kadarini.

This entry was posted on October 1, 2008 at 11:35 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response or trackback from your own site.